لحظه ها مي گذرند گاه و بيگاه
مي كشم بر گذشته ام حسرت و آه
از شباي پرنور گم كرده ام ماه
بيا كمك كن پيدا كنم راه
روحم خسته و جسمم نحيفه
امكان اينكه بخوادم خيلي ضعيفه
درسته يار من دلش ظريفه
ولي احتمال پيروزي با حريفه
از دست غصه ها من هلاكم
خزيده رفته ام ،توي لاكم
خدايا رحمي كن بر دل من
بي يار من جنازه، روي خاكم
تو فكرم كه از دست يار بميرم
يا بمونم و دست يارو بگيرم
نميدونم چيست چاره ي كار
هر كاري كنم تو دستاش اسيرم
آخه چطور بگم اون برام خيلي عزيزه
دل من از دوريش هر آن مريضه
خدايا شادش كن تا كه هيچوقت
اشك غم از چشمانش نريزه
وقتي كه عشقش به سوي من تاخت
همون دم دلم خودشو بهش باخت
نقشش را به روي خويش حك كرد
از او براي تنهايياش همدمي ساخت

سلطان عشق

آزادي

سلام بر پرنده ي افتاده در قفس
كه آزادي در دلش شده چون هوس
روحش افسرده و قلبش مريض
از زندگيش فقط مونده يك نفس
مستبدان آزادي را دستبند زدند
به زندان برده و در بند، زدند
وقتي آزادي دستاش شكست
خوشحال نشستند و لبخند زدند
هر روز ديكتاتورها حماقت مي كنند
به آزادانديشان جسارت مي كنند
آزادمردان آزاد خواهند شد
گرچه آن ها را حفاظت مي كنند

سلطان عشق

تير عشقت هنوز در قلبم بجاست
اين شكار زخمي و محتاج دعاست
كماندار سراغ آهوي دگر رفته است
مالك اين شكار الان خداست
تيك تاك ساعت به خوابم مي برد
سوز زخم را زيادم مي برد
تير را از دلم  بيرون مي كشد
خنجري تيز دست يار مي دهد
اينك خنجر در دست قاتل است
ترحم خواستنم بي حاصل است
من در عمق دريا غرق مي شوم
كشتي نجاتم در ساحل است
نميدونم ساعت كي زنگ مي زنه
تا از كابوس شُوم شَوم جدا
زنگ ساعت كه كوك نيست
خوابم سنگينست و اينجا بي صدا
به يار بگيد سر بالينم بياد
از كابوس خود بيدارم كند
دست روي دلم گذاشته
رحمي بر تن بيمارم كند
من كشته ي تير عشقم
به زخم خنجر رضايت نميدم
با عشق جانسوز ميميرم و
هرگز تن به جنايت نميدم

سلطان عشق

وقتي غم مياد،دَوون دَوون
از سر و كولم كه ميشه رَوون
با من نسوز تو اون زمون
تنهام بذار، برو ، نمون
اگه يه روز به ديدنم بيايي
غمام خبر ميشن ميان
اونا جاي دل سيام
دل مهربونتو ميخوان
با حرف من گذاشت و رفت
آهسته و نرم و يواش
پشتشو كه نگا مي كرد
به دلم مي داد خراش
خودش مي دونست كه من
هميشه ميميرم براش
بزودي برمي گرده بازم
ميشينه تو دلم هواش
اون منو دوسم داشت
كنار غماي زياد
ديگه فرقي نداشت براش
از آسمون آتيش بياد
ولي من دوس نداشتم
كه عشقم بسوزه به پام
زير انبوه غم ،بميره
جونشو بده به جام
بيا غمامونو قسمت كنيم
هيچوقت نريم از پيش هم
تو غم و شادي باهم باشيم
هر چقد باشه، زياد يا كم
سلطان از بس ساده بود
دلشو به غم داده بود
علتش عشق زياد و
خوردن مي و باده بود

سلطان عشق

آرزوهاي قشنگ ميان توي سرم
يكيش ديدن تو هست دور و برم
از سرنوشتي كه دارم بي خبرم
شايد بذاري و بري و لوس بشي
برا خواباي خوشم ،كابوس بشي
آفتاب مهر كه موهاشو مي تابه
سايه ي ابر ميافته رو گلا مي خوابه
دل منم كه مي تپه ، بي تابه
شايد بخواي بياي و دلتنگ بشي
يا تركم كني و سخت چون سنگ بشي
از غمت دلم ميشكنه، داغون ميشه
با نگات ابر مي باره، بارون ميشه
بخندي دلم كمي آروم ميشه
شايد اگه خوشحال شي و بخندي
راه غمو تا ابد ببندي
خواب ديدم كه با غمت همزادم
جاي تو مُردم و جونمو به تو دادم
نمي آيي ولي چون هستي ، شادم
شايد خوشبخت بودي كه ازم ياد نكردي
نيم نگاهي به قبر فرهاد نكردي

سلطان عشق

از سفر كه اومدم ديدم
شال و كلا كرده و ميره
فقط لحظه اي اومد بگه
باور كن برام ديره
پرستوي مهاجرم ميره
چون كه پاييز داره مياد
دلش گيره پيش بهار
پاييزو اصلا نمي خواد
ولي پاييز عاشقشه
ديگه طاقت نمياره
به چشاش كه پره اشكن
ميگه تا ابد بباره
منم اون پاييز سردم
كه ديگه نايي ندارم
پرستوم گذاشته رفته
مثل قطره اي مي بارم
اونقدر اشك مي ريزم
كه بهار سبزه سبز بمونه
پرستوم وقتي اونجاست
دلش شاد شه و بخونه

سلطان عشق

يكي مياد از اون بالا
اسمش فرشته ي غمه
بهش گفتن پيشش برو
اين همه غم براش كمه
غماي دنيا رو هم بدن
ذره اي نيست از غم من
همشون زياد باشن
تازه ميشن كم من
من همون موج خروشانم
كه باد برد تنم را
نزديك ساحل كه رسيد
به سنگ كوفت بدنم را
ولي در چشمان معصوم تو
قطره اي از اشك غيبم
پاك و زلال چون رود
بدور از هر نقص و عيبم
گفته بودم از زندگيم گذشتم
ولي تو رو كه ديدم اومدم
برا ديدن روي ماهت
مدتهاست در انتظار نوبتم
صبح تا شب ببينمت
باز ازت سير نميشم
تو اگه باهام باشي
به خدا پير نميشم
تو اوني كه من ميخوام
با هر چي داري و نداري
قول ميدم باهات باشم
حتي اگه تنهام بذاري

سلطان عشق

از عشق درس ها بلدي
نكردي به دلم مددي
پيش تو نيستم عددي
يه روز مياي كه دير شده
عاشق دلشكسته پير شده
نمره ي احساست عاليه
فقط جاي من اونجا خاليه
نديدمت چند ساليه
يه روز مياي كه دير شده
حسابي دل ازت سير شده
مرگمو از خدا نخواه
به خدا نكرده ام هيچ گناه
شده ام تنها و بي پناه
يه روز مياي كه دير شده
دلم پر از زخم تير شده
ابرا ميان رو زمين
قطره اشكي را در كمين
مي باره چشاشون به يقين
اگه بياي هم دير شده
اين غزال نصيب شير شده

سلطان عشق

الان دارم مي خوابم
تو اين ساعت از زندگي
ساعتو كوك مي كنم
به عالم خوب بچگي
مي خوام وقتي بيدار بشم
هنوز مامان پيشم باشه
باباي خوبم بياد
گرمي آغوشم باشه
تو هم بيايي پيش من
با عروسك قصه هات
تو عالم بچگي
با نهفته هايي از نگات
مي خوام ايندفعه كه ميايي
همه كارا جور باشه
طلسم شوم جدايي
بره و از ما دور باشه
تو باشي و من باشم و
اون خواباي زوركي
بعده لحظه اي سكوت
خنده ي پاك كودكي
هر وقت تو رو ميديدم
خواب از چشام مي پريد
روياي خوب ميومد
توي دلم مي دميد

سلطان عشق